BELLASTOMA

Toruń jest jednym z najstarszych miast polskich. W 1997 toruński zespół staromiejski został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO, a od 2004 jest ogólnopolską siedzibą Ligi Polskich Miast UNESCO. Toruńska starówka w 2007 r. w plebiscycie „Rzeczpospolitej” została uznana za jeden z siedmiu cudów Polski.Toruński Rynek i Ratusz Staromiejski zajęły 3. miejsce w plebiscycie czytelników polskiej edycji National Geographic Polska na 30 najpiękniejszych miejsc na świecie.

W przestronnych wnętrzach muzeum zgromadzono dzieła sztuki i historyczne pamiątki. Są one uszeregowane w kilku kolekcjach, prezentujących m.in. rzeźby i malarstwo sakralne, powstałe od połowy XIV do początku XVI w., wyroby rzemieślnicze z czasów średniowiecza i nowożytnych, liczne pamiątki cechowe, fragmenty i detale architektoniczne, broń i uzbrojenie, dzieła snycerskie i malarskie, wyroby złotnicze. Ciekawostką jest Poczet Królów Polskich autorstwa różnych artystów oraz pięknie intarsjowane drzwi i meble. Bezsprzecznie na uwagę zasługuje skarb ze Skrwilna, w skład którego wchodzi renesansowa i manierystyczna biżuteria oraz srebrne naczynia i sprzęty stołowe.

Ratusz Staromiejski jest częścią zespołu staromiejskiego Torunia - miejsca wpisanego na Listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Reprezentacyjny gmach w południowej pierzei Rynku kryje tajemnice średniowiecznego "Klubu Biznesmena" tzw. Bractwa Świętego Jerzego. Tajemnicze spotkania bogatego towarzystwa rodziły mity i niesamowite historie wśród plotkarzy dawnego Torunia.

Dwór Artusa, stojący w południowej pierzei Rynku Starego Miasta, pochodzi z 1891 r. Został zbudowany na miejscu dawnego gotyckiego Dworu Artusa i dwóch dalszych kamienic mieszczańskich wg projektu Rudolfa Schmidta w stylu neorenesansowym. W ostatnich latach przeszedł generalną konserwację.

Dziś jest siedzibą Centrum Kultury Dwór Artusa. Wielka sala koncertowa i balowa oraz pozostałe mniejsze pomieszczenia zostały wiernie odtworzone wg wzoru z 1891 r. W dawnym Dworze Artusa doszło w 1466 r. do zakończenia trzynastoletniej wojny, którą prowadził król Kazimierz Jagiellończyk z zakonem krzyżackim. Zawarto tzw. II traktat toruński lub II pokój toruński.

Dwór Artusa w Toruniu jest częścią zespołu staromiejskiego Torunia - miejsca wpisanego na Listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Jeśli Egipt kojarzy się z piramidami, Paryż z wieżą Eiffla, to na pewno Toruń skojarzyć się musi jako miejsce urodzin Kopernika. Stąd też nie sposób ominąć domu w którym wielki astronom przyszedł na świat.

Wbrew pozorom ekspozycje tu prezentowane nie skupiają się wyłącznie na osobie Kopernika. Można tu bowiem także wziąć udział w audiowizualnej prezentacji, która wykorzystując makietę XV- wiecznego Torunia, w obrazowy sposób przybliża historię miasta. Zwiedzając wnętrza zapoznajemy się także z kulturą mieszczańska dawnego Torunia. Nie zabrakło też ekspozycji poświęconej kolejnemu z symboli miasta: piernikom. Zwiedzający mają okazję obejrzeć liczne formy piernikowe, rekonstrukcję warsztatu snycerskiego a także produkty niezbędne do wytwarzania pierników.

Dom Kopernika jest częścią zespołu staromiejskiego Torunia - miejsca wpisanego na Listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Tężnie w Ciechocinku są unikatowym zabytkiem XIX wieku, największą w Europie drewnianą konstrukcją tego typu. Służą jako lecznicze inhalatorium kuracjuszom i gościom odwiedzającym uzdrowisko.

Trzy monumentalne tężnie solankowe znajdują się w centrum Ciechocinka i są najbardziej rozpoznawalną jego atrakcją. Powstały z inicjatywy Stanisława Staszica, publicysty i reformatora doby oświecenia i początkowo służyły do odparowywania wody ze źródeł bogatych w solankę w celu pozyskiwania soli kuchennej. Szybko jednak zauważono powstający w ich otoczeniu leczniczy aerozol bogaty w jod, mający korzystny wpływ na wiele chorób.

Tężnie przypominają kształtem podkowę, ich łączna długość wynosi 1741 m, wysokość 15,8 metrów. Wspierają się na ok. 7000 wbitych w ziemię dębowych palach, na których umieszczono świerkowo-sosnową konstrukcję, wypełnioną tarniną, po której spływa solanka.
Zbawienne opary wokół tężni, wdychane przez spacerowiczów znakomicie działają na drogi oddechowe i obniżają ciśnienie krwi.

Międzynarodowy Port Lotniczy im. Ignacego Jana Paderewskiego w Bydgoszczy to jedyne obecnie funkcjonujące lotnisko w województwie kujawsko-pomorskim. Znajduje się ono 3,5 km od centrum miasta.

Lotnisko posiada pas startowy o długości 2,5 km, co pozwala przyjmować każdy typ samolotów.

Na terenie terminalu znajdują się bary, kioski, bankomat, kantor, przesyłki kurierskie, wypożyczalnie samochodów oraz przed terminalem płatny parking.

Bydgoszcz Główna – jeden z największych dworców kolejowych w Polsce oraz największy w województwie kujawsko-pomorskim. Według klasyfikacji PKP ma najwyższą kategorię A. Dworzec posiada wiele torów, budynek stacyjny (w obrębie: kasy biletowe, informacja kolejowa, przechowalnia bagażu, punkty gastronomiczne i handlowe, hostel dworcowy "Merlin"), 5 zadaszonych peronów, lokomotywownię, przejścia podziemne i semafory świetlne.

Weneckie muzeum to jeden z największych w Europie skansenów kolei wąskotorowej o rozstawie 600 mm. Zgromadziliśmy tu kilkadziesiąt niezwykłych eksponatów - między innymi 17 zabytkowych parowozów (najstarszy pochodzi z 1899 roku, kilka następnych z okresu I wojny światowej), wagony o najróżniejszym przeznaczeniu - towarowe, pasażerskie, drezyny ręczne i motorowe. Ekspozycję uzupełnia niezbędna infrastruktura kolejowa: zabytkowa poczekalnia, budka dróżnika ze szlabanem, torowiska z rozjazdami, zwrotnicami, żuraw wodny służący do uzupełniania poziomu wody w kotłach lokomotyw, obrotnica umożliwiająca zmianę kierunku jazdy.
W sezonie letnim, poza zwiedzaniem muzeum, koniecznie trzeba pojechać kolejką na trasie ŻNIN – WENECJA – BISKUPIN – GĄSAWA (odcinkek o długości 12 km).
Kolejka wąskotorowa stanowi niewątpliwą atrakcję turystyczną Pałuk oraz województwa kujawsko-pomorskiego. Przejazd nią, obok wizyty w Muzeum Archeologicznym w Biskupinie, Muzeum Kolei Wąskotorowej w Wenecji czy też Muzeum Ziemi Pałuckiej w Żninie, stanowi obowiązkowy element każdego pobytu na terenie Pałuk.

W 1933 r. wiejski nauczyciel z Biskupina Walenty Szwajcer zauważył na półwyspie Jeziora Biskupińskiego wystające ponad powierzchnię gruntu drewniane pale. Zainteresował swoim odkryciem prof. Józefa Kostrzewskiego, uważanego za ojca polskiej archeologii. Już w następnym roku rozpoczęto prace wykopaliskowe, a odkrycie osady w Biskupinie okrzyknięto w prasie polskimi Pompejami. Można bez cienia przesady powiedzieć, że tutaj też narodziła się archeologia doświadczalna, tutaj na potrzeby archeologii wykorzystywano najnowsze osiągnięcia nauki min. fotografie z balonu na uwięzi, czy badania podwodne. Sława wykopalisk i ich ranga były tak wielkie, że przyjeżdżały tu najważniejsze osobistości zarówno z kraju jak i z zagranicy. Gościli tu min. prezydent Ignacy Mościcki, prymas Polski August Hlond, czy marszałek Polski Edward Rydz – Śmigły.

W czasie II wojny światowej wykopaliska zostały zasypane, a przerwane prace podjęto w 1946 r. Przez szereg lat kierował nimi prof. Adam Rajewski, przedwojenny asystent prof. Kostrzewskiego. Od 1950 r. wykopaliska biskupińskie funkcjonują jako rezerwat archeologiczny, który w 1994 r. został wpisany na listę Pomników Historii.

Osada w Biskupinie powstała ok. 2700 lat temu w okresie kultury łużyckiej. Zbudowano ją na wyspie, która na skutek obniżenia poziomu wody w jeziorze przekształciła się w półwysep. Osada zajmowała powierzchnię 2 ha i była zamieszkiwana przez ok. 1000 osób. Dla bezpieczeństwa otoczono ją drewnianym wałem o konstrukcji skrzyniowej długości 460 m. Wznosił się on na wysokość 6 m, a dla zabezpieczenia przed pożarem obłożony był warstwą gliny. Przed naporem fal czy lodu chronił go drewniany falochron o szerokości 3 – 8 m. Aby go wybudować trzeba było ściąć ok. 4 tys. drzew. Do osady można było się dostać przez potężną bramę, której zwieńczenie stanowiło jednocześnie doskonały punkt obserwacyjny.

Wewnątrz osady znajdowało się 13 rzędów domów połączonych ze sobą szczytami. Każdy z nich miał powierzchnię ok. 80 m², na którą składała się izba z przedsionkiem zajmowanym zimą przez zwierzęta gospodarskie. W izbie na jednym wspólnym łożu spała cała rodzina składająca się z 7 – 10 osób, tutaj też znajdowało się palenisko z którego dym wydostawał się przez niewielki otwór w dachu. Co ciekawe w chatach tych nie było okien, panował więc tam ciągły półmrok. Jednakowe wyposażenie wszystkich domostw świadczy o jednolitej strukturze biskupińskiej społeczności.

Obecnie w skansenie można obejrzeć wnętrza trzech zrekonstruowanych chat oraz sprzęty jakimi posługiwali się mieszkańcy osady. Oprócz zrekonstruowanych zabudowań znajduje się tu wystawa muzealna pt. „Świt historii nad Jeziorem Biskupińskim”, a także XIX-wieczna zagroda pałucka.

Zwiedzanie skansenu archeologicznego w Biskupinie jest w programie każdej wycieczki wiodącej Szlakiem Piastowskim. Szczególnie dużo dzieci i młodzieży przyjeżdża tutaj we wrześniu, kiedy odbywa się tutaj Festyn Archeologiczny największa tego typu impreza w Polsce.

Skansen archeologiczny w Biskupinie stanowił też plan dla kilku realizacji filmowych. Kręcono tu ujęcia do filmów Jerzego Hoffmanna Ogniem i mieczem i Stara baśń. Kiedy słońce było bogiem.